Oh Land :: “Ik ben succesvol, maar voel mij eenzaam”

Een droom werd ellende en omgekeerd. Het verhaal achter Oh Land is minstens zo mooi als de feeërieke pop waarmee Nanna Øland Fabricius de theatrale electropop van Marina & The Diamonds en Ellie Goulding een flinke loer draait. Ooit was ze een tienerrebel die op zestienjarige leeftijd het vaderlijke huis in Kopenhagen verliet voor een Zweedse balletopleiding. “Mijn ouders zweerden dat ik professionele muzikant zou worden, ik wilde daartegen rebelleren.” Ze leek in haar opzet te slagen tot een zware blessure haar wereld deed instorten. Fabricius reanimeerde zichzelf en stond op als Oh Land, een ijskoningin met een keyboard en de stem van een engel. 

Fabricius oogt als een wereldster, maar blijft vanbinnen de breekbare vrouw die naar eigen zeggen een deel van haar jeugd heeft gemist. Als kind bracht ze haar tijd door in de operazalen waar haar moeder optrad en schaamde ze zich voor haar ouders. Muziek kwam aanvankelijk op de tweede plaats, maar toch glundert en lacht ze wanneer we haar confronteren met haar wereldwijde succes. Hoe een klein meisje plots groot werd.

Google je jezelf wel eens?
Oh Land: “Ja. (giechelt) Enkel als mijn mama iets gênant over mij leest, dan wil ik weten wat de pers net vertelt. Ik herinner mij de eerste keer dat iemand een link doorstuurde naar een cover van een van mijn nummers op Youtube. Toen besefte ik pas dat ik écht luisteraars bereik. Duizenden mensen die mijn songs naspelen, it’s mindblowing. Maar ik probeer dat googelen te beperken. Recensies bijvoorbeeld lees ik niet uit vrees voor afleiding. Ik wil geloven in wat ik doe, elke dag opnieuw moet ik met dezelfde focus starten. De aandacht kan dat mikpunt alleen maar afzwakken.” 

Ben je de media-aandacht intussen nog niet beu?
Oh Land: “Dat valt mee. Europese journalisten stellen andere vragen dan in Amerika. Ik krijg vaak dezelfde vragen voorgeschoteld, maar elke keer geef ik het antwoord een andere wending. Zo blijft het voor mij ook leuk. Dagelijks vragen ze naar de oorsprong van mijn artiestennaam – haar middelnaam – of een beschrijving van mijn muziek. Irritant? Ach, dat stoort mij niet, enkel als ze mij vergelijken met een andere zangeres. Journalisten maken er een competitie tussen muzikanten van, terwijl ik dat zelf niet wil.”

Voelt het vreemd aan om plots de wereld rond te reizen?
Oh Land: “Ik raas als een stoomtrein van stad naar stad, maar ondertussen is er immens veel gebeurd in mijn leven.Sinds ik muziek maak, heb ik er altijd van gedroomd dat mijn muziek zou kunnen rondreizen. Toen ik aan ‘Oh Land’ begon, had ik een plaat voor ogen waar emoties centraal staan. Iedereen moet zich in de nummers kunnen vinden. Ikzelf raak ontroerd door muziek wanneer ik het gevoel heb dat ik de protagonist van het verhaal ben. Hoewel ik persoonlijke ervaringen in de teksten verwerk, maak ik gebruik van karakters zoals de wolf in ‘Wolf & I’. De luisteraar moet een tekst meerdere betekenissen kunnen geven.”

De wereld bereiken is dus het hoofddoel?
Oh Land: “Niet noodzakelijk. Wanneer ik een fan ontmoet die zich tijdens het concert helemaal verdiept in de muziek geeft dat enorm veel voldoening. Gisteren was er een meisje uit Barcelona naar Parijs gekomen om mij te zien optreden. Het concert was uitverkocht, ze zat voor de deuren al wenend te schreeuwen. Zoiets raakt mij echt. Ik wilde haar een ticket geven, maar dat lukte niet. Uit zulke situaties put ik energie om verder te gaan. Wat ik ook doe, ik zal altijd mezelf blijven. Weet je, ik ben succesvol, maar achter het succes ben ik nog steeds een breekbaar meisje. En eenzaam. Die onzekerheden krijg ik er niet uit. In mijn ogen ben ik helemaal geen perfecte popprinses. I’m shit.”

Wat dacht je op het moment dat Sony kwam aankloppen met een platencontract
Oh Land: “Het was surrealistisch, maar anderzijds stond dit in de sterren geschreven. Ik had net een artikel over Amanda Ghost, de baas van Epic Records, gelezen op het vliegtuig. Ik hoopte haar te ontmoeten en plots stond ze voor mij. Wanneer ik mijn platencontract ondertekende, had ik moeite om met de voeten op de grond te blijven. Iedereen die een beetje zelfbewust is, weet dat hij de loterij nooit kan winnen. Ik daarentegen ben met de jackpot gaan lopen.”

Ben je meteen op haar aanbod ingegaan?
Oh Land: “Ze stelde voor om samen een album te maken dat in mijn ogen perfect is. Als ik daar in slaagde, wilde ze het uitbrengen. Het was simpel: Ghost had mij graag en steunde mij aan de volle honderd procent, maar toch bleef ik aan mezelf twijfelen. Ik was aan het wachten op de dag dat ze eindelijk zou beseffen dat ik helemaal niet goed ben. Die angst blijft mij achtervolgen. De onzekerheden spoken in mijn hoofd, terwijl ik dagelijks de bevestiging krijg dat ik ben geslaagd in mijn opzet.”

Heb je na drie jaar een manier gevonden om met die angsten om te gaan?
Oh Land: “Muziek is de remedie. (lacht) Telkens ik problemen heb, kruip ik achter mijn piano. Van de ene op de andere seconde kan ik een klik maken. Ik stap bloednerveus het podium op – want de kans dat ik faal bestaat – maar eens ik begin te zingen, verdwijnt alles voor mijn ogen. Dan opent mijn fictieve wereld zijn deuren.” 

Het voelt ook aan als een aparte wereld. Dromerig en vrolijk: ver weg van de problemen.
Oh Land: (enthousiast) “Dromen zijn mijn grootste inspiratie. Je heb geen controle over dromen, eigenlijk laat je jezelf gaan. Maar op een gegeven moment word je gebombardeerd met nieuwe verhaallijnen. De kwetsbaarheid spreekt mij ook aan. Een bepaalde emotie waarover je droomt, komt drie keer zo hard aan. Ik vergelijk dromen met op het podium staan. Een heerlijk gevoel.”

Muziek is je leven geworden, terwijl je aanvankelijk geen muzikant wilde worden.
Oh Land: “Ik wilde altijd muzikant worden, ik durfde het mezelf gewoon nooit toegeven. Ik was gelukkig als danser, maar er is een nadeel: dansen kan je vergelijken met racepaarden. Onstuimig, aan volle snelheid storm je op het doel af zonder een seconde af te wijken. Toen ik mezelf blesseerde en niet meer kon dansen ben ik terug vanaf nul begonnen. Dan pas besefte ik dat ik al die jaren danste omwille van de muziek. Ik heb dansen gedurende lange tijd gemist, maar nu heb ik een middenweg tussen muziek en dansen gevonden op het podium. Ik kan niet stilstaan.”

 Hoe hard heb je in de put gezeten na die cruciale blessure?
Oh Land: “De jaren nadien heb ik afgezien. Als je jong bent, streef je naar dat ene doel. Iedereen kende mij als Nanna de danser. Het moést mijn toekomst worden. De zoektocht naar de persoon die ik werkelijk ben: daar heb ik lang mee gesukkeld. Twee jaar lang deed ik niets, ik zocht iéts. Maar ik vond geen doel of passie, enkel mijn levensverhalen interesseerden mij. Dagelijks pende ik mijn ervaringen neer en voor ik het besefte lagen er songteksten voor mij. Onbewust ben ik muziek beginnen schrijven, beetje bij beetje zijn die teksten tot leven gekomen.”

Nu lijk je gelukkig. Is dat werkelijk zo?
Oh Land: (kijkt naar de vloer en zucht) “Ik ben eenzaam. Waar zijn mijn ouders of vrienden als ik ze nodig heb? Nergens, aan de andere kant van de wereld. (twijfelt) Net daarom heeft muziek zo’n sterke invloed op mijn leven, al mijn emoties zitten er in verwerkt. Muziek is mijn beste vriend.”

Tekst: Elmo Lê van

Verschenen in RifRaf