The Maccabees :: “Vertrouwen op zelfkritiek”

“We hebben een boek geschreven zonder hoofdstukken. Eén dat zichzelf leest, in één simpele ruk.” Daarmee is nagenoeg alles verteld. ‘Given To The Wild’ voelt aan als een sprong in het onbekende. Het is de meest gewaagde stap die The Maccabees kon zetten, maar meteen de opwindendste zet van hun drie langspelers. Het viertal gooide zijn tierelantijntjes overboord, degradeerde het poppy stadiongeluid en begon terug vanaf nul. Ze ontsnapten net op tijd door een mystieke achterpoort die toegang geeft tot een muzikale hemel. ‘Given To The Wild’ is de ruwe diamant van een potentiële wereldband.

Waar plaatsen jullie ‘Given To The Wild’ tussen de vorige twee platen?
Felix White: (gitaar) “Op de hoogste trede van de ladder. Deze keer wisten we veel vroeger waar we naartoe gingen, zowel op gebied van productie als het geluid dat we wilden creëren. We beseften bijvoorbeeld al snel dat we voor de eerste keer zouden klinken als een échte band. Het is gedaan met simpele gitaarsongs. We wilden excentrieker te werk gaan met geluiden, blijven experimenteren tot het goed aanvoelde.”

Was het onwennig om voor de eerste keer met z’n vieren in dezelfde kamer te schrijven?
Felix: “Ja, maar het voelde evengoed comfortabel aan. Een idee ontstond door iets in te spelen in de studio en daar verder op te werken. We hebben steen per steen aan dit album gebouwd. Het duurde vrijwel lang voor een song compleet afgewerkt was. ‘Given To The Wild’ heeft ons geleerd om anders met muziek om te gaan. We gaven onszelf meer ruimte, waardoor we natuurlijker gingen werken. Dat misten we vroeger tijdens de opnames.”

Is ‘Given To The Wild’ de start van een nieuw hoofdstuk?
Felix: “Een nieuwe start misschien niet. Tijdens het schrijfproces van de vorige twee albums waren we in een zoektocht naar eigenheid in onze muziek verzeild geraakt. We hebben na drie langspelers nog niet het gevoel dat we een origineel album hebben gemaakt.”
Orlando Bloom: (zang, gitaar) “We wachten nog steeds op het moment dat we in koor zeggen: “Dít is The Maccabees.” Het is overigens geen ramp dat we dat tot op heden niet hebben bereikt. Maar op dit moment is ‘Given To The Wild’ het hoogst mogelijke. Twee jaar geleden was het onmogelijk om een gelijkaardig album te maken. Het verschil met toen is enorm.”

Wat is er allemaal veranderd?
Orlando: “We hebben meer geduld en zelfvertrouwen in de manier waarop we spelen en songs schrijven. Verder is ons muzikaal inzicht gegroeid door de plaat zelf te producen, mede doordat we in onze eigen studio werkten. Dat leerde ons om muziek op een andere manier te benaderen, en we gunden de band meer vrijheid. Felix’ haar is ook enorm lang geworden.”

Wil je nu zeggen dat jullie volwassen zijn geworden?
Orlando: (snel) “Volwassen? Neen, we zijn gewoon twee jaar ouder. Wanneer iemand mij vertelt dat ik volwassen ben geworden, moet ik die persoon altijd even tegenspreken. Ik verschil nauwelijks met vroeger en heb nog altijd dezelfde visie op het leven als drie jaar geleden. Ik ben verstandiger geworden, dat wel. Misschien vertolkt zich dat naar de plaat.”

Moest deze plaat verschillen van het oude werk? Met de release van ‘Wall Of Arms’ zeiden jullie dat het essentiële van The Maccabees behouden moest worden.
Felix: “’Given To The Wild’ moést anders klinken en we beseften al snel dat we de goede richting uitgingen. De manier waarop we met melodieën omspringen en onze gitaartechniek is enigszins behouden, maar voor de rest hebben we grote stappen gezet.”
Orlando: “Een album afwerken betekent voor mij een hoofdstuk afsluiten. Die elementen van vroeger moeten er dus niet inzitten wat mij betreft. Elke plaat staat voor een bepaalde periode, elk album heeft zijn eigen karaktertrekken. Iemand die ons nu pas ontdekt gaat niet eerst onze vorige albums beluisteren vooraleer ‘Given To The Wild’ te kopen. Over onze vorige platen gesproken. Ik haat het om naar de oude songs te luisteren. Ik kan mijn eigen stem niet uitstaan.”

In hoeverre staan er nog liefdesteksten op ‘Given To The Wild’? Op debuut ‘Colour It In’ stond liefde centraal.
Orlando: “Toen we nieuwe nummers begonnen te schrijven, heb ik beslist om niet steeds terug te vallen op liefdesbreuken. Ik bekijk mijn leefwereld enigszins anders sinds we terugkwamen van onze vorige tournee. Mijn vrienden waren getrouwd, kochten huizen en kregen kinderen. Ik heb mij afgevraagd wat dat betekent en hoe dat invloed heeft op mijn eigen leven. Het is best angstaanjagend eigenlijk. (kijkt naar Felix) Ik zou durven zeggen dat iedereen rondom mij geslaagd is in het leven. Het lijkt wel of ik alleen achterblijf. Maar ik ben wel gelukkig hoe het nu is.”

 Wat betekent ‘Given To The Wild’ eigenlijk voor jullie?
Orlando: “Dit was onze grote test. We wilden het schrijfproces veranderen, maar bovenal een écht album maken. De dertien nummers moeten aanvoelen als een geheel, we hebben er nooit bij stilgestaan hoe we dit live gaan brengen. Ik ben voldaan wanneer we in de studio iets afwerken, veel meer dan tijdens een concert. Optredens zijn het leuke aspect van het muzikantenleven, de opnames zijn de beloning voor het harde werk.”

 Hoe lang duurde het om alle hoofden in dezelfde richting te krijgen?
Felix: “Iedereen was meteen klaar voor vernieuwing. Eigenlijk moesten we veel vroeger op deze manier werken. Nu heeft iedereen evenveel bijgedragen aan de plaat, terwijl we met de vorige platen elk ons eigen ding deden. De drummer moet niet enkel drummen, maar hij bepaalt mee hoe het geheel klinkt. Iedereen luisterde naar elkaar, zo werkte het voordien niet. ‘Given To The Wild’ is het boek waar we gezamenlijk aan hebben geschreven in plaats van ieder zijn eigen hoofdstuk. Ik ben er trots op en het leest ontzettend vlot. Maar het komt pas écht over wanneer je het album in één keer beluistert.”

Zijn jullie nu voldaan?
Orlando: “Zeker, maar de voorbije twee jaren waren vermoeiend en stresserend. Het duurde té lang. We moesten telkens gitaarlijnen opnieuw inspelen en alles tot in de puntjes juist krijgen. De plaat is net voor de deadline afgewerkt, spannender kon het haast niet worden.”
Felix: “We zijn oprecht trots op ‘Given To The Wild’. Het is ons kind, meer dan bij ‘Colour It In’ of ‘Wall Of Arms’. Het voelde intens aan. Voor de eerste keer zag je dat de hele band een uitstekende plaat wilde afleveren. Elk klein detail werd tot op het bot uitgespit, over elke noot had iemand een opmerking klaarliggen. Er kwam geen einde aan, het moest perfect zijn.”

Het klinkt best frustrerend.
Felix: “Zo was het ook. We hebben hoogtes en laagtes gehad. Als je een nummer niet meteen kunt afwerken of je hebt het gevoel dat er iets ontbreekt, begin je te twijfelen. Zo bleef het maar aanslepen. We zochten constant naar een evenwicht, maar er overheerste steeds weer twijfel in onze hoofden omdat we nooit zeker wisten of het wel goed was.”

Hoe bepaalden jullie wat een goed nummer is? Jullie hebben de nieuwe songs nooit op een publiek uitgetest voordat de plaat afgewerkt was.
Orlando: “We probeerden met ‘Given To The Wild’ een verhaal te brengen, zonder dat de reacties van een publiek ons zouden afleiden. We hebben bij het schrijven geen grenzen opgesteld. Er staan bijvoorbeeld songs op de plaat die we live niet kunnen spelen, maar ze maken het album wél beter. Het is een risico geweest – misschien egoïstisch ten opzichte van de fans –, maar elk bandlid had een tweetal vrienden aan wie we het album toevertrouwden. Ze hebben geen muzikale achtergrond, maar hielpen ons met hun commentaar verder. We vertrouwden ook op onze zelfkritiek. Elk klein detail moest aan onze perfectionistische eisen voldoen. We voelen nu wel aan wat goed is en wat niet.”

Tekst: Elmo Lê van

Verschenen in RifRaf.