Gang Gang Dance :: “Welkom in onze wereld”

Gang Gang Dance heeft enkele opmerkelijke jaren achter de rug: drummer Tim DeWit stapte op, de bandleden verloren hun instrumenten en enkele zeldzame opnames in een brand, en Florence And The Machine gebruikte hun ’House Jam’ als letterlijke inspiratie. Vorig decennium steunde het vijftal nog volledig op improvisatie, maar tegenwoordig zijn ze doorgegroeid tot één van de meest vooruitstrevende popbands ooit. ’Eye Contact’ heeft met zijn opwekkende psychedelica en tribale percussie hetzelfde effect als een lsd-trip, maar is vooral de plaat die Gang Gang Dance definitief op de kaart zet.

‘Eye Contact’ klinkt in tegenstelling tot zijn voorgangers heel strak geproducet, bijna perfectionistisch. De improvisatie lijkt ver weg.
Lizzi Bougatsos: (zang) “En toch vertrekken we nog steeds vanuit improvisatie. We weten nooit op voorhand wat we willen maken of hoe de nummers moeten klinken. Elk album is als een documentatie van een bepaalde periode. De gevoelens en situaties waarin we ons bevinden proberen we in het geluid te verwerken, en dat verschilt van keer op keer. Een reflectie van ons leven, zeg maar.”
Brian DeGraw: (multi-instrumentalist) “Het is net een kunst om alles zijn eigen gang te laten gaan. Het resultaat volgt vanzelf. We werken al jaren zo, maar toch blijft het onvoorspelbaar.”
Lizzi: “Wij horen zelf dat we meer poppy klinken dan tevoren, maar dat is nooit de intentie geweest. Volgens mij kunnen wij onze muziek niet plannen, het is uit noodzaak dat we steeds op die improvisatie terugvallen. Het gaat écht niet anders.”

Welke gevoelens overheersen op ‘Eye Contact’?
Lizzi: “Er is niet één gevoel dat de bovenhand neemt, maar eerder een combinatie van vreugde met melancholie. Het heeft veel weg van yin en yang. Na ‘Saint Dymphna’, het vorige album, voelden we ons heel gewoon eigenlijk, vrij gelukkig zelfs. Dat hoor je ook. Het is belangrijk om zowel de slechte, als goede kanten van het leven te ervaren. Wij zitten zelden tussen die twee in, maar zoeken eerder de extremen op. Het bepaalt in welke muzikale weg we inslaan.”

Gang Gang Dance is plots toegankelijk geworden. Jullie zoeken zowaar oogcontact met de luisteraar.
Lizzi: “Dat gevoel heb ik ook. Eigenlijk kan je ‘Eye Contact’ heel letterlijk opnemen. We zijn in tegenstelling tot vroeger open geworden, die interactie met het publiek was er voordien niet. Maar het gaat evenzeer over het oogcontact tussen de bandleden. Tijdens optredens of repetities moeten we het van die intieme momenten hebben, want we praten nooit tegen elkaar als we spelen. Heel het album draait rond het woord eye. Denk maar aan een ronddraaiend oog dat alles rondom ons bestudeert. Op die manier observeren wij de wereld.”

Is het niet moeilijk om jezelf te blijven overtreffen wanneer je constant improviseert?
Brian: (aarzelt) “Ergens wel. Improviseren is goed, maar ik had het gevoel dat we onszelf aan het herhalen waren. Vroeger improviseerden we en lieten we een nummer zoals het was. We kortten eventueel in, maar dachten er nooit over na. Nu focussen we meer op de structuur van een song, omdat we voortdurend vooruit moeten. Misschien bleven we de afgelopen jaren teveel op hetzelfde niveau. Er opende een nieuwe wereld met dat bestuderen.”

Is dat het gevolg van tien jaar Gang Gang Dance?
Lizzi: “Zeker, we zijn compleet andere mensen geworden. Voor dit album zijn we ons beginnen interesseren in de structuur rond popmuziek. We staan terug open om nieuwe dingen te leren kennen. In het begin waren we koppigaards met een punkattitude. Toen kon het ons niet schelen wat de pers over Gang Gang Dance schreef of welke emoties onze muziek opriep bij de luisteraar. We hebben gaandeweg geleerd dat de luisteraar zich betrokken moet voelen tot onze muziek. Nu zijn we wel geïnteresseerd in wat de mensen over ons te zeggen hebben.”
Brian: “Dat wil niet zeggen dat ik plots opensta voor The Rolling Stones. Ik heb het nog steeds niet voor bands met een nonchalante rockattitude.”
Lizzi: (onderbreekt) “Hij houdt echter wel van Keith Richards’ ‘Coconut Tree’. (buldert) Maar ik begrijp Brian wel, hoor. Toen wij begonnen waren er honderden bands zoals The Strokes die The Stones wilden imiteren. Wij houden niet zo van copycats.”
Brian: “Dat is meteen één van de redenen waarom we met Gang Gang Dance zijn begonnen. Het is een antwoord op al die eentonige gitaarrock.”

‘Glass Jar’ opent met het mysterieuze ‘I can hear everything. It’s everything time.’, een zin die doorheen het album blijft spoken.
Brian: “Taka Imamura, de spirituele leider van onze band, heeft die tekst ingesproken. Alles wat hij vertelt heeft een magisch effect, ook al weet je niet waarover hij het heeft. Er ontbrak een pakkende intro voor ’Glass Jar’, we zochten iets bevreemdend dat de luisteraar bij het nekvel zou grijpen. Toen we de micro onder Taka’s neus stopte, waren dat zijn eerste woorden. Het is enerzijds perfect omdat het zo goed bij de muziek past, maar anderzijds vertellen die woorden zo veel voor mij. Het kan ook gezien worden als een statement: welkom in onze wereld.”

Nog zo’n geheimzinnige uitspraak: “Live forever”.
Brian: (trots) “Die komt van mij. Enkele jaren geleden heb ik met een vriend een verhaal geschreven over het nummer ‘Live Forever’ van Oasis. We hadden een paar vreemde samples gemaakt zoals deze, waar mijn stem heel beangstigend overkomt. Ik zag die twee krachtige woorden als een perfecte afsluiter voor ‘Eye Contact’. De laatste tonen van de plaat doen mij denken aan de Apocalyps: het bouwt op naar een hoogtepunt en uit het niets begint een nieuwe wereld. Het geluid van de guillotine die te horen is, is de grens tussen de oude en nieuwe wereld.”

Florence And The Machine haalde haar inspiratie voor ‘Rabbit Heart (Raise It Up)’ uit jullie ‘House Jam’. Verrassend toch, Gang Gang Dance als referentie voor jonge bands?
Brian: “Het was aanvankelijk best grappig. Ik herinner mij nog dat een vriend mij haar videoclip mailde. Het was heel vreemd om de eerste keer te horen dat haar song rond ‘House Jam’ was gebouwd, vooral omdat we van niets wisten. Ik was best vereerd in het begin, eigenlijk viel het mij pas laat op dat ze ons had bestolen. We lieten alles begaan tot ‘Rabbit Heart’ plots een wereldhit werd, toen konden we er niet meer om heen.” Lizzi: “We hebben veel vrienden in de UK die ons vertelden dat we dringend moesten ingrijpen. Doordat zij zo woedend waren, werd ik zelf ook boos. We zijn naar een advocaat gestapt en hebben uiteindelijk een deel van de royalty’s ontvangen. Vanaf dat punt voelden we ons terug goed, very good. Eigenlijk is het best dom van Florence, ze had ons gewoon moeten vermelden in de credits. Maar het is wel positief dat wij haar inspireren.”

Tot slot: waarom zijn jullie zo weinig actief op de sociale media?
Brian: “We moeten toch een beetje mysterie behouden. Ik wil niet dat iedereen alles over ons weet, vooral omdat we ons op ‘Eye Contact’ al behoorlijk prijsgeven. We zijn heel open geworden, ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan.”

Tekst: Elmo Lê van

Verschenen in RifRaf.